Wielkie ogrody kraju kwitnącej wiśnii są poza czasem i moglibyśmy je opisać korzystając z czasu przeszłego jak i teraźniejszego a to dlatego, że w krajach orientu starożytne i niezmienne w pewien sposób współgra i łączy się z nowym. Zachodni ogrodnicy, zauroczeni nowo dostępnymi roślinami ozdobnymi z dalekiego wschodu za nic mieli główną zasadę rządzącą projektem ogrodu japońskiego, mówiącą, że im mniej, tym lepiej. W celu nadania swym ogrodom w pobliżu wody japoński wygląd, ci pierwsi entuzjaści wypełniali je kamykami i kamiennymi lampionami, szkarłatnymi, lakierowanymi kładkami i domkami herbacianymi. Wiele z należących do pierwszych ogrodów w orientalnym stylu w Europie i w Ameryce robiono, nie bardzo znając znaczenie tradycyjnych elementów ogrodów wschodnich. W rezultacie otrzymywali w najlepszym razie pastisze, a w bardziej przykrych – parodie azjatyckich ogrodów.
Zasadnicze cechy ogrodu z kraju kwitnącej wiśni: stosunkowo niska liczba gatunków sadzonych roślin; każda ze składowych ogrodu dalekowschodniego dobiera się ze względu natworzenie w ostatecznym efekcie jedności; asymetria, brak linii prostych, osi i wyrównanych szpalerów roślin. Będące na terenie ogrodów krzewy ozdobne powinny sprawiać wrażenie niezmiennych. W partii zachodniej części znajdującej się na zachodzie ogrodu powinna być dużych rozmiarów prosta alejka. Na wschodzie naszego ogrodu powinien płynąć strumień mający swoje początki w północnej części i wpadający do jeziora w partii leżącej na południu. W ogrodach japońskich przeważnie zobaczymy coś takiego jak drzewka owocowe.
Wykrzywiona sosna Thunberga symbolizuje nadmorski krajobraz.
Śliwy dalekowschodnie mocno się przycina po to aby na grubym nagim pniaku powstawały młode pędy. Krzewy ozdobne takie jak morela azjatycka, która zapowiadają nadejście wiosny, pochodzą z Chin. Współczesne centrum ogrodnicze nie będzie w stanie nawet pomyśleć o stanięciu w szranki z wiedzą azjatyckich mistrzów sztuki ogrodnictwa.
Posted in Bez kategorii